Peygamberimiz (S.A.V)’in Pâk Nesebleri

Cenâb-ı Hak, insanlığın babası Hz. Âdem’i yaratmıştı.
Başını kaldırıp bakan Âdem (a.s. ), Arş-ı A’lâda muazzam bir nur ile bir isim yazılı gördü: “Ahmed.”
Merak edip sordu:
“Ya Rabbi, bu nur nedir?” Allah Teâla buyurdu:
“Bu senin zürriyetinden bir peygamberin nûrudur ki, onun ismi göklerde Ahmed ve yerlerde Muhammed’dir. Eğer, o olmasaydı, seni yaratmazdım!” 1
İmanımızla kabul ettiğimiz bu muazzam gerçeği, milyarlar sene sonra gelen o nûrun sahibi de, bütün açıklığıyla ifade buyurmuşlardır.
Bir gün Ashabdan Abdullah bin Câbir (r.a.),
“Yâ Resûlallah,” dedi, “bana, Allah’ın herşeyden evvel yarattığı şey nedir, söyler misin?” Şu cevabı verdiler:

Salavat getirmek üzerine

Peygamberimize salavat getirmek üzerine…

Bilindiği üzere Efendimiz (sas) Hazretleri’nin adı anıldığında duyan her Müslüman’ın salavat getirmesi ihmal edilmez bir görevi, unutulmaz bir vefa borcudur.O kadar ki, O’nun irşadıyla var oluş hikmetini anlayan her Müslüman’ın üzerine bu salavatın ömründe bir keresi farz, sonrakileri vacip, tekrarlarda ise sünnet olduğu bildirilmiş, salavatın terki ise şefaatten mahrumiyete sebeptir, denmiştir.

Bir Hâdis-i Şerif

Hz. Muaz (ra) rivayet ediyor: “Resûlullah (sas)
elimden tuttu ve: ‘Muaz! Vallahi seni Allah rızası için gerçekten seviyorum.”
buyurdu. Sonra sözüne şöyle devam etti: “Muaz! Her namazdan sonra şu duayı
mutlaka okumanı tavsiye ediyorum: Allahümme einnî alâ zikrike ve şükrike ve
hüsni ibadetik: Allahım! Seni anıp zikretmek, nimetine şükretmek, Sana layık
ibadet etmek için bana yardım eyle!..” (Ebu Davud, Vitir 26. Nesaî, Sehv 60)